De site van Stijn Steels

Welkom op mijn site

Wie ben ik

Naam: Stijn Steels

Geboortedatum: 21/08/89

Adres: Ploegstraat 4      2260 Westerlo

e-mail: [email protected]

hobby's: muziek, sport, computer

studies: Revalidatiewetenschappen, UGent.




Vanaf mijn jonge kindertijd was ik door alle sporten geboeid: ik deed aan judo, turnen, en zwemmen tegelijkertijd. Dit hield ik vele jaren vol, tot al deze clubs ophielden met bestaan. Ik begon dus maar aan een atletiek-carri?re bij AC Hulshout. 's Winters deed ik mee aan veldcrossen en aan indoormeetings. Tijdens de crossen behoorde ik tot de subtop van Antwerpen, maar meer dan mijn jaarlijkse 4de plaats zat er nooit in. Mijn winterseizoen was vooral een voorbereiding op de pistemeetings in de zomer, waar ik vooral uitblonk in de sprintnummers en het verspringen. Op PK's behaalde ik regelmatig mijn medailles, maar tegen de echte toppers schoot ik toch te kort. Ik liep tot de leeftijd waarin ik Nieuweling bij het wielrennen kon worden, iets waar ik al jaren naar uitkeek. Nu trek ik de loopschoenen enkel nog aan in de wintermaanden, als voorbereiding op het wielerseizoen.

Van jongsaf aan werd ik al meegesleurd naar de koers, en ik werd meteen door de wielermicrobe gebeten. Ik trainde regelmatig, maar mijn eerste koers was pas op mijn 13jaar, toen ik kon starten bij de niet-aangeslotenen. Ik vond het zo plezant dat ik besloot om het ook eens bij de ''echte mannen'' te proberen.

Ik sloot mij aan bij KWC Heist-Zuiderkempen, een ploeg uit Heist-o/d Berg en begon aan mijn wielerperiode....


Bij de eerstejaars-nieuwelingen moest ik mij in de eerste koersen beperken tot volgen. Op de piste reed ik wel al meteen mee voor de prijzen: Ik behaalde al snel een 4de plaats op het PK. Het hele seizoen door zou mijn koersverloop op de weg hetzelfde blijven: te veel krachten verspillen op onnodige momenten  tijdens de koers, en tijdens de sprint geparkeerd staan. Op de piste bleef het ondertussen wel heel goed gaan: ik werd 3de in de eindstand van de interchallengecompetitie, en in Hulshout won ik de finale van de BvB, en werd ik 4de in de eindstand.

Als 2dejaars nieuweling kon ik 7 wedstrijden op de weg winnen, waaronder het PK. Ik won ook nog 3 pistewedstrijden. In de BvB-competitie behaalde ik 2x2,3,4,5de plaatsen. In het Europees wegcriterium (ronde van Luxemburg) eindigde ik 9de.


Als 1ste jaars junior begon mijn seizoen zeer goed, 4de op het Bk omnium, BK ploegkoers en 3de op het BK sprint. Op de weg verliep het echter veel minder vlot. De eerste koersen reed ik wel top 10-plaatsen, maar daarna sloeg de pech toe met oa armbreuk en tal van lekke banden. Pas in juni kon ik mijn eerste wedstrijd winnen. In juli won ik de Europabeker scratch in Italie, maar later op de avond brak ik tijdens het EK ploegkoers, waarin we 6de werden, opnieuw mijn arm. Nu moest ik echter maar een paar dagen rusten en kon ik rap opnieuw koersen met aan aantal top-5 plaatsen tot gevolg. Ik werd even later 11de op het WK puntenkoers nadat ik de schiftingen won. Daarna stonden er veel interclubs op het programma, en pas in de laatste weken kon ik opnieuw winnen: in Waarschoot en St-Gillis-Waas. Ik had een redelijk seizoen, maar mijn tweede junioren jaar moest het toch stukken beter...

En zo liep het ook! Na een schitterende pistewinter met 5 nationale titels, met het BK Omnium en het BK Individuele achtervolging als pronkstukken, liep het ook op de weg schitterend. Vooral de tweede seizoenshelft leerde ik het afmaken in grote koersen en constateerde ik dat in zware wedstrijden, wanneer het hele deelnemersveld uit elkaar is gespat, ik aan de finish mijn woordje nog mee kon praten. Ik won de omloop der Vlaamse Gewesten en de omloop Mandel-Leie-Schelde, twee mooie UCI 1.1 koersen. In de wereldbekerkoers in Kroati? eindigde ik tweede in de eindstand en won ik ook een mooie etappe. Dat maakte dat ik op het einde van het seizoen 16e eindigde in de wereldwijde UCI-stand (tweede Belg na Yannick Eyssen). In de Beker van België strandde ik, ondanks mijn beperkt programma in dit regelmatigheidscriterium op een mooie tweede plaats (na Frederique Robert). Het WK piste in Mexico was een onvergetelijke ervaring op alle vlakken. Sportief miste ik op een haar na het podium met een vierde plaats in het WK omnium. Als afsluiter van mijn seizoen mocht ik met de nationale piste selectie nog deelnemen aan wereldbekerwedstrijden in Peking en Sidney. In Peking werd ik mede-eigenaar van het Belgisch record ploegenachtervolging: een mooie afsluiter van een wonderseizoen bij een schitterende club Balen BC!

Bij de beloften ging ik aan de slag bij Rock Werchter, de ploeg met ongetwijfeld de mooiste truitjes van het peloton! De combinatie universtaire studies (revalidatiewetenschappen UGent) en topsport stak nu de kop op. Daardoor reed  ik de eerste twee jaar een relatief beperkt wegprogramma (? 35 wedstrijden). De hoogtepunten bij RW waren de provinciale titel in Antwerpen in 2009 (in de finale met onder andere de latere Europese kampioen Kris Boeckmans en Gregory Joseph) en een beresterk kampioenschap van Belgi? op het zware parcours in Binche. Tussendoor werden heel wat ereplaatsen gesprokkeld en hier en daar ook een zege meegepikt. Op de piste nam ik deel aan WK's,  EK's en enkele wereldbekerwedstrijden. Echte goede resultaten zater er niet in door ziekte, door tegenslag, gebrek aan ervaring. Het niveau is dan ook bijzonder hoog en de combinatie met universitaire studies laat niet altijd toe om ideaal naar wedstrijden toe te leven.  

In 2010 startte ik bij de nieuwe ploeg Qin cycling team. Voor het eerst werd de piste-activiteit terug geschroefd om mij volledig op het wegprogramma te kunnen toeleggen. Door een vervelende knieblessure in de maanden januari en februari moest de fiets lange tijd aan de kant. Toch had ik snel het goede ritme te pakken en ik zou dat eigenlijk over het hele seizoen niet meer kwijt raken. In bijna elke wedstrijd bepaalde ik mee het wedstrijdbeeld en kon ik bij momenten mijn tegenstanders echt pijn doen. Ik startte in een 35-tal wedstrijden (meestal interclub) en finishte 20 keer in de top 10, waarvan 14 keer zelfs top vijf. Hoogtepunten dit seizoen: de eindzege in de Ronde van Vlaams Brabant, een beresterke Ronde van Luik. Mijn tweede plaats in de Omloop van het Hageland na Frederic Amorison met wie ik samen een slotoffensief van 30 km ondanks een fel jagend peloton tot een goed einde wist te brengen, was ook een hoogtepunt. Wedstrijden als Mi-ao?t Bretonne en Cinturo Emporda leerden mij dat ik ook een stapje hoger op selectieve parcoursen mijn mannetje kan staan.

2011 verdedigde ik de kleuren van Jong Vlaanderen. Sportief werd het seizoen door allerlei kwaaltjes en tegenslagen geen hoogvlieger. Toch was dit geen verloren jaar. Ik kreeg de gelegenheid verschillende  internationale rittenkoersen (Tour d'Alsace, Loir et Cher, Cintura Empordam, enz...) te betwisten, waarin ik mee de wedstrijd kon kleuren en weer sterker kon worden met het oog op de toekomst. Er waren ook enkele sportieve hoogtepunten: ik reed een sterke Ronde van Namen, een goed BK, maar mijn sterkste wedstrijd was de Tour d'Isard, waar ik de top tien van het eindklassement haalde.

In 2012 stapte ik over naar EFC-Quickstep. 2012 werd een superseizoen met 10 overwinningen in binnen- en buitenland en daarbovenop tal van ereplaatsen. De mooiste overwinningen boekte ik op Franse bodem in de Tour de Franche Comt?, in Barentin en in de Duo Normand met ploegmaat Yves Lampaert. Ik voegde ook nog 2 provinciale titels toe aan mijn palmares.   Dit schitterend seizoen werd bekroond met een profcontract bij Crelan Euphony. 

In 2013 kon ik me bewijzen bij de profrenners. Soms reed ik met mijn kop tegen de muur, maar kon ook meerdere keren met een mooie sportieve prestatie uitpakken. In het regionale circuit was ik enkele keren dicht bij de zege. Ik verloor een millimeterspurt tegen Iljo Keisse en Sam Bennet. In Circuit de Wallonie en de Ronde van België kon ik mezelf tonen in ontsnappingen en mocht ik leiderstruien in nevenklassementen mee naar huis nemen. Mijn sterkste prestatie leverde ik in Tro Bro Leon, waar ik in mijn eentje, na een achtervolging van meer dan 50 km, een kloof van 4 minuten dichtte op een 20-koppige leidersgroep. Ik werd beloond met de prijs van de strijdlust op. Ik reed een sterk kampioenschap van België op het zware parcours in La Roche en op het BK tijdrijden in Maldegem werd ik tiende ondanks 2 fietswissels wegens lekke band.

Vanaf  2014 verdedigde ik de kleuren van Sport Vlaanderen. Het werden jaren met mooie momenten, maar door enkele fysieke problemen en soms onwaarschijnlijke pech kon ik mij nooit echte doorzetten 

In 2018 zal ik de kleuren verdedigen van het Crelan-Sniper team.  Het wordt ongetwijfeld weer een boeiend jaar.