De site van Stijn Steels

Welkom op mijn site

 

In seizoen 2010 was het de bedoeling dat de vruchten na 2 jaar stevig doorkoersen bij de beloften stilaan geplukt konden worden.
De eerste weken van de voorbereiding liepen vlekkeloos, maar een iets te stevige looptraining gooide roet in het eten: wat begon met een kleine overbelasting en enkele dagen rust, leidde uiteindelijk tot wekenlange knie-ellende.
Na 2 maand fietsverbod mocht ik halverwege maart opnieuw trainen en enkele weken later kwam ik eindelijk in competitie. Met een 5de en een 2de plaats in mijn eerste 2 kermiskoersen begon ik verrassend goed en Zellik-Galmaarden was ook een geweldige opsteker: ik reed 160km in de aanval en werd pas in de laatste hectometers teruggegrepen.

Stilaan werd het tijd om echt mee te doen voor de prijzen en met oa een 4de plaats in een testtijdrit en een 9de plaats in Circuit de Wallonie was dit ook het geval. In CdW had misschien nog meer ingezeten: achteraf bleef dat mijn zadel 2cm verschoven was, wat ervoor zorgde dat mijn benen bergop volledig ontploften. Nu moest ik lossen uit de kopgroep tijdens de slotklim en wie weet wat er anders ingezeten had.
Na 6 koersdagen zat mijn voorseizoen er al weer op want de examens kwamen er aan. Ik ging met een goed gevoel de verplichte pauze in, en na 6 weken mentaal labeur kon ik op stage vertrekken.
Na een dikke week stevig trainen kon ik met een degelijke conditie opnieuw aan koersen denken. De conditie beterde met de dag en ik begon met een 2de plaats in de profkoers van Aarschot en reed daarna de ene dikke prijs na de andere. Eerst was er een 4de plaats in de topcompetitie van Geel, waar ik na een slotoffensief op 1sec van de leiders strandde en daarna kwam ik sterk voor de dag in de ronde van Luik. Ik pakte twee 3de plaatsen en was zelfs even leider, maar de laatste 2 dagen zat het een beetje tegen zodat ik uiteindelijk op een 8ste plaats in de eindstand belandde.

De conditie was nu echt super en in de ronde van Vlaams-Brabant reed ik mijn sterkste ronde tot nu toe. Alle dagen streed ik mee voor de overwinning en na talloze keren van net niet kon ik eindelijk mijn eerste eindzege in een ronde behalen. De hele ploeg reed hier trouwens de pannen van het dak.


Twee weken later stond mijn eerste ronde tussen de profs op het menu: Mi-Aout-Bretonne met oa deelname van de Cofidisploeg. De eerste rit zat ik in de beslissende vlucht en werd ik 11de, in het eindklassement eindigde ik op een 16de plaats. Dit rondje was de ideale voorbereiding voor het BK, maar spijtig genoeg werd ik ziek. De topvorm was weg en ik was niet sterk genoeg om te koersen zoals ik het graag doe. Het zag er nog even goed uit toen we met 6 favorieten op weg waren naar de kopgroep, maar opeens was de verstandhouding weg en waren de vogels gaan vliegen. Met Laurens De Vreese hadden we wel een zeer verdiende kampioen.
Na het BK ging de riem er even af, om dan weer op te bouwen richting najaar. Hier zou ik vooral profkoersen rijden, de resulaten waren dus wat ondergeschikt. In de Memorial Rik van Steenbergen reed ik een sterke finale en ook in het Kampioenschap van Vlaanderen liet ik mij opmerken. Ik werd ook geselecteerd voor de nationale ploeg om deel te nemen aan GP Wallonie. Met renners als Evens, Ricco en Leukemans aan de start en een lastig parcours was dit veruit de lastigste wedstrijd die ik ooit gereden heb. Op de voorlaatste klim moest ik lossen,  wat toch een kleine ontgoocheling was. Het tempo dat deze mannen omhoog rijden is fenomenaal en het verschil met de beloftenkoersen in de Ardennen is onvoorstelbaar groot.


Het seizoenseinde naderde en ik mocht de laatste kilometers afleggen in Spanje. Er stonden alleen continentale en procontinentale ploegen aan de start en het parcours was ook niet min. Elke dag moesten we 1 of 2 cols van 1ste categorie over en daartussen was het ook geen meter vlak. De eerste rit moest ik net de top van de zwaarste klim de besten laten gaan en eindigde ik als 27ste. De 2de dag ging het stukken beter. Op de eerste klim van 1ste categorie reed ik samen met 9 anderen weg en na een zware strijd tegen de jagende achtervolgende groep begonnen we met 8 aan de slotklim. Dit was waarschijnlijk de makkelijkste klim van de hele ronde en toch kraakte ik (weer) net voor de top. 3 renners reden weg en ik werd even later 4de. Ik pakte wel de puntentrui en behield deze ook tot het einde, mede door sterk werk van de ploeg.


Deze ronde was een mooie afsluiter van een seizoen waarin ik door mijn blessures niet veel kon koersen (ong 35 koersdagen), maar waarin ik wel bijna altijd meestreed voor de overwinning. Hopelijk kan ik mijn prestaties van dit jaar doortrekken in het komende voorjaar en komt er een mooie beloning uit de bus.

Members Area

Newest Members